Jonella kwam via Facebook bij Stichting Thuisgekookt terecht. ‘Ik zocht naar lekker eten voor weinig geld, voor mensen met een kleine portemonnee,’ vertelt ze. Daarnaast wilde Jonella gezonder en gevarieerder eten. Anders dan vroeger, toen haar moeder altijd AVG’tjes kookte en zij zelf vaak terugviel op fastfood en tussendoor snaaien. ‘Ik at ’s avonds soms zelfs dubbel. Ik had last van een eetstoornis.’ Sinds ze op zichzelf woont, probeert ze bewuster met eten om te gaan. De maaltijden van Annabel helpen daarbij enorm.

Wat er op tafel komt, is vaak vegetarisch. Risotto, pasta, lasagne, aardappelsalade. Gerechten met verse groenten, zelfgemaakte sausjes en smaken die Jonella van huis uit niet kent. ‘Rijst had ik bijvoorbeeld nog nooit gegeten,’ zegt ze. Ze is nu sneller voldaan en voelt zich energieker. ‘Nu denk ik: ik heb goed gegeten, waarom zou ik nóg een keer moeten eten?’

Annabel meldde zich aan bij Thuisgekookt omdat ze koken leuk vindt en het weinig moeite kost om een extra portie te maken. ‘En ik vind het fijn om er iemand mee te helpen,’ zegt ze. Jonella heeft dieetwensen – glutenvrij, lactosevrij – en dat ziet Annabel juist als een leuke uitdaging. ‘Je leert anders nadenken over eten. Er zijn genoeg recepten om de heerlijkste gluten- en lactosevrije gerechten te maken. Het geeft mij weer nieuwe kookinspiratie.’

Tussen de bakjes verse huisgemaakte maaltijden door ontstaat er iets moois: waardevol contact. Soms een praatje, soms een appje. Jonella stelt af en toe vragen over gezond en ongezond eten, over wat ze in het nieuws hoort. Annabel denkt mee en geeft vervolgens tips. Als Jonella zich niet lekker voelt, doet Annabel zelfs weleens boodschappen voor haar. ‘Ze denkt echt met me mee,’ zegt Jonella. ‘Dat voelt fijn.’

Voor Jonella geven de maaltijden ook houvast. Vrijdag is haar Thuisgekookt-dag, maandag kookt ze zelf wat soep en de andere dagen zijn al ingevuld. Structuur die helpt in een leven waarin prikkels soms overweldigend zijn. ‘Ik voel me minder eenzaam en veel meer gehoord en gezien.’

En Annabel? Die haalt er zelf ook iets waardevols uit. ‘Het klikt gewoon tussen ons,’ zegt ze. ‘Ik ben blij dat ik haar kan helpen. En ik heb er een leuk contact aan overgehouden. Het is zo’n laagdrempelige manier om iets voor iemand te betekenen.’

Wat ze allebei zouden zeggen tegen mensen die twijfelen? Jonella is stellig: ‘Gewoon proberen. Als je het niet probeert, weet je niet hoe het is. Proef allerlei smaken, prikkel die zintuigen.’ Annabel vult aan: ‘Als je koken leuk vindt, is dit een hele makkelijke manier om een ander te helpen. En je krijgt er zelf ook veel voor terug.’

Twee buren, verbonden door een maaltijd. Soms is dat alles wat er nodig is.