Helga kan niet meer zelf koken. Ze houdt van eten dat niet alleen voedzaam is, maar ook met zorg is bereid. Ze probeerde via verschillende instanties hulp te vinden, maar telkens liep ze tegen hetzelfde aan: maaltijden die te zout waren, weinig smaak hadden en haar het gevoel gaven dat ze er niet écht toe deed. ‘En van lekker eten word je toch gewoon blij,’ zegt Helga. Via sociale media kwam ze Stichting Thuisgekookt tegen. Dat bleek precies wat ze zocht. Zo kwam ze in contact met Nienke, vrijwillige thuiskok, en dat voelde ook nog eens meteen goed.

Tijdens de coronaperiode merkte Nienke hoe kwetsbaar sommige mensen in haar buurt waren. Ze houdt van koken en vindt het fijn om anderen op te vrolijken met een lekkere maaltijd. Die twee dingen kwamen samen toen ze zich aanmeldde als vrijwillige thuiskok bij Stichting Thuisgekookt. Zo kwam Helga op haar pad. Nienke woont dichtbij, wat het contact makkelijk en persoonlijk maakt. Ze zorgt ervoor dat ze haar portie extra zo warm mogelijk brengt, zodat Helga direct kan aanschuiven. ‘Vanaf het eerste moment klikte het,’ vertelt Nienke.

Inmiddels zien Helga en Nienke elkaar al tweeënhalf jaar, twee keer per week. Die momenten zijn voor beiden een hoogtepunt. Ook Nienke’s man helpt regelmatig mee in de keuken, en voor de kinderen is het waardevol om van dichtbij te zien hoe belangrijk het is om iets voor een ander te betekenen. Wat begon met koken, werd een vast ritme en een moment om naar uit te kijken.

Hun ontmoetingen zijn veel meer dan alleen een maaltijd. ‘Het voelt als een verrijking,’ zegt Nienke. ‘Ik heb er familie bijgekregen,’ vult Helga aan. Hun band gaat dus verder dan het eten. Het is aandacht, vertrouwen en oprechte betrokkenheid. Iets wat ze beiden koesteren en waarvan ze hopen dat het nog lang mag blijven. Vanavond staat er een kleurrijke pokébowl op het menu.