Als Lijda op zaterdag de deurbel hoort, weet ze hoe laat het is. Dan staat Rashmi voor de deur met een maaltijd. Dat is altijd een fijn moment, zelfs al is het soms een tikje lastig om goed met elkaar te communiceren. Thuiskok Rashmi heeft deze keer zalm meegebracht met pasta en saus, volgens een nieuw recept. En als dat smaakt zoals alle vorige keren, weet Lijda dat ze er straks met volle teugen van zal genieten.

Elke week krijgt ze een maaltijd via Thuisgekookt. De ene keer maakt Rashmi kip en rijst, de andere keer vis met pasta. “Ik vind het prima”, glundert Lijda (81). “Het zijn dingen die ik niet zelf maak. Wat ik via Thuisgekookt van Rashmi krijg, is speciaal. Daar ben ik elke week heel gelukkig mee. Hollandse kost eet ik wel op andere dagen.”

Rashmi (39) is een van de ruim 20.000 thuiskoks in het land en één van de tientallen vrijwilligers van Thuisgekookt in Vlaardingen die in hun eigen keuken wat extra koken en een fijn diner brengen bij een ander. Sinds februari van dit jaar wandelt ze wekelijks naar de flat van Lijda met verschillende bakjes eten: gerechten die ze ook apart voor haar dochter maakt. Zelf eet ze als Indiase namelijk best pittig. “Voor anderen wil ik het niet te pittig maken.”

Het is een bijzondere combinatie: Lijda woont al een halve eeuw in Vlaardingen, Rashmi verruilde acht jaar geleden samen met haar dochter India voor Nederland. Ze heeft een drukke baan als boekhouder, maar wilde daarnaast graag iets van vrijwilligerswerk doen. “En koken is mijn passie.”

Lijda is sinds anderhalf jaar weduwe. “Mijn man kookte vaak”, vertelt ze. “Voor mezelf koken – af en toe doe ik dat nog – vind ik lastig. Heb je alles klaargemaakt, zit je daar in je eentje. Zó ongezellig. Soms haal ik een maaltijd bij de slager bijvoorbeeld. Maar sinds een maand of zes komt Rashmi op zaterdag langs, altijd met iets bijzonders.”

Ze werden door Thuisgekookt gematcht. Lijda had erover gelezen in een plaatselijk huis-aan-huisblad, Rashmi vond de stichting na wat googelen naar vrijwilligerswerk. De thuiskok noemt het ook "een verantwoordelijkheid, want het is wel iets wat elke week terugkomt." Lijda op haar beurt vindt het "een luxe dat je zomaar een maaltijd krijgt aangereikt".

Toch merkt Lijda dat niet iedereen in haar omgeving het initiatief kent, of er nog wat huiverig voor is. Een maaltijd van een buur? Is dat wel veilig en hygiënisch? “Het is zo'n goed initiatief van Thuisgekookt, maar ik denk nog te onbekend. Als ik het aan anderen vertel, zeggen ze: Jakkes, daar begin ik niet aan, ik kook wel een eitje. Nou, die weten niet wat ze missen.” En met een gulle lach: “Ze zal me echt niet vergiftigen.”

Voor Rashmi is het een mes dat aan twee kanten snijdt. Ze helpt niet alleen een ander, maar ook zichzelf. “Ik moet beter Nederlands leren praten. Dat is belangrijk.” Dat was de allereerste keer dus best spannend.

Lijda: “Zij sprak gebrekkig Nederlands, ik een beetje Engels. Er is een cultuurverschil, maar dat is ook interessant. Eigenlijk is het vanaf het begin goed gegaan.” En, zegt ze: “Rashmi vindt misschien van niet, maar ik vind dat ze behoorlijk goed Nederlands spreekt. Dan praten we over het eten, kleine gesprekjes.”

Rashmi, die waar nodig zichzelf in vlot Engels aanvult, blijft bescheiden: “Ik moet naar woorden zoeken. Nederlands is lastig.” Daarom zijn de gesprekken vaak kort en is het nu pas de eerste keer dat ze echt uitgebreid met elkaar spreken. “Ik vind het al leuk als Rashmi er even is”, reageert Lijda. “Een kopje thee komt later wel een keer.”